Duiding bij artikel nieuwe versie van de norm EN 1090-2
ECX-uitvoeringsklasse en traceerbaarheid
In de vorige editie van uw vakblad Metallerie (september 2018) is een artikel gepubliceerd over de nieuwe versie van de norm EN 1090-2. Naar aanleiding van een aantal reacties werd vastgesteld dat over twee zaken mogelijk een verkeerde perceptie kan bestaan. Het Belgisch Instituut voor de Lastechniek (B.I.L.) geeft daarom graag volgende bijkomende duiding.EXC-uitvoeringsklasseVoor het bepalen van de uitvoeringsklasse in de nieuwe versie van EN 1090-2 wordt volledig doorverwezen naar EN 1993-1-1:2005/A1:2014, bijlage C. In het artikel staat dat de norm EN 1090-2 niet meer vermeldt dat, indien er geen uitvoeringsklasse is gespecifieerd, EXC 2 moet gelden. Het klopt dat de norm dit niet meer vermeldt, maar naast de bepalingen in EN 1993-1-1:2005/A1:2014, bijlage C, dient men ook de nationale bijlage NBN EN 1993-1-1 ANB:2018 erbij te nemen. Deze bijlage stelt dat ‘bij ontstentenis van informatie wordt verondersteld dat de uitvoeringsklasse EXC 2 van toepassing is.’ Het wordt dus niet meer in EN 1090-2 vermeld, zoals het artikel ook aangeeft, maar men moet EN 1993-1-1:2005/A1:2014, bijlage C gebruiken in combinatie met de nationale bijlage, die kan verschillen per land. In België is het dus nog steeds zo dat indien de EXC-klasse niet opgegeven is, EXC 2 moet gelden!Traceerbaarheid bij EXC 3 en EXC 4In de paragraaf ‘voorbewerken en samenstellen’ van het artikel luidt de eerste zin: “Voor EXC3 en EXC4 wordt niet meer expliciet vermeld dat het materiaal tot het materiaalcertificaat traceerbaar moet zijn.” In paragraaf 6.2 ‘identificatie’ van de nieuwe norm is dit inderdaad niet meer vermeld. Maar welke zijn dan de eisen in verband met traceerbaarheid? Daarvoor moet men zich beroepen op paragraaf 5.2 ‘identificatie, inspectiedocumenten en traceerbaarheid’ uit de norm, dewelke in vergelijking met de vorige versie niet gewijzigd is. Deze paragraaf stelt: “Voor EXC 3 en EXC 4 moeten basisproducten in alle stadia naspeurbaar zijn, van de ontvangst tot de oplevering na opneming in het werk. Deze naspeurbaarheid mag gebaseerd zijn op registraties voor een partij van producten vervaardigd met een standaardproductieproces, tenzij naspeurbaarheid voor elk product is gespecificeerd.”